Το Παραντί υφαίνει την περιπέτεια της αναγνωστικής προσοχής. Ο Α. μέχρι πρόσφατα μπορούσε να αφηγηθεί (σ)τον εαυτό του κάπως συγκεκριμένα, δουλειά, σχέση, αλλά τώρα αυτά έχουν διαλυθεί κι έτσι δυσκολεύεται να βρει λόγο να κάνει οτιδήποτε. Η Κ.Η. κάνει από την πολύ αρχή λόγο για «εξαφάνιση» την οποία μπορούμε να καταλάβουμε ως μια εσωτερική θέση απουσίας – όταν καμία εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά δεν αναγνωρίζει πια τη ζωή της ως… Continue reading
Με ένα στόμα γεμάτο θαλασσινό αλάτι στο «Γνωρίζω αυτές που πλέκουν στη μέση της θάλασσας», η Ευσταθία Π. τοποθετεί ήδη με τον τίτλο μια χειρονομία υπομονής μέσα σε έναν χώρο αστάθειας: τα χέρια που δημιουργούν, δουλεύουν, δίνουν. Τρία «δ» πριν το «ε», «ε» για «εκεί όπου δυσκολεύεται κανείς ακόμη και να σταθεί». Βελόνα, βαμβάκι, κορδόνι και συρματόπλεγμα αποκτούν ιδιαίτερο βάρος εξαιτίας όλων των διαφορετικών δεσιμάτων: την εργασία, την προσωπική μνήμη,… Continue reading
Το μακρινό 2012, ο Γερμανός οικονομολόγος Andreas Wagener δημοσίευσε το παράξενα γοητευτικό paper Why Do People (Not) Cough in Concerts? The Economics of Concert Etiquette. Σύμφωνα με τα δεδομένα του, στα κοντσέρτα κλασικής μουσικής το κοινό φαίνεται να βήχει περίπου διπλάσια απ’ όσο στην καθημερινή ζωή. Ο Wagener πρότεινε ότι μέρος του βήχα μπορεί να λειτουργεί ως ασυνείδητη ή ημισυνειδητή κοινωνική πράξη. Ένα χρόνο μετά, εμφανίστηκε το κείμενο του φιλοσόφου… Continue reading
Στο γιορτινό τοπίο της Αθήνας παρεισφύει ένα άλλο, παγωμένο, όταν ο Πάνος φεύγει για το Όσλο. Ο Πάνος και η Μαρία, οι δύο πλευρές ενός νομίσματος, είναι ελληνικά παιδιά που γιορτάζουν τον 15Αύγουστο, είναι ένα σύγχρονο ζευγάρι 30ρηδων. Με μια, σε πολλά σημεία ευχάριστα άναρχη αφήγηση, παρακολουθούμε τα στάδια του χωρισμού τους. Δεν έχω καταφέρει να βρω ακόμα στη ζωή μου «κακό» ή «λάθος» θέμα για βιβλίο. Μάλιστα, το χρονικό… Continue reading
Αμέσως μετά τον Παπαγάλο του Φλωμπέρ συνέχισα με τις Αναχωρήσεις, όχι πως δύο βιβλία λένε τίποτα μπροστά στα πόσα έχει γράψει ο Μπαρνς, ωστόσο έκανα την αυγουστιάτικη προσπάθειά μου και μια βιαστική ετυμηγορία έχει βγει. Ο Μπαρνς μάς ξεκαθαρίζει πως οι Αναχωρήσεις θα είναι το τελευταίο του βιβλίο, και μάλλον λειτουργεί σα μια νηφάλια διαθήκη. Ψάχνουμε καταληκτικές φράσεις, κάποια μεγάλη σύνοψη, την ύστατη σοφία που θα δικαιώσει αναδρομικά ολόκληρη τη… Continue reading
Ενώ δεν έχει μεγάλα ύψη και μεγάλα βάθη, καταλήγει να είναι ένα ιδιαίτερα συμπαθητικό έργο το οποίο προσφέρει και τόσο υλικό για να σχολιάσει κανείς. Ο Μπαρνς παίρνει τον Φλωμπέρ ως αφετηρία για να γράψει μια ιστορία κάπως παράξενη, παιγνιώδης και μελαγχολική. Αποδεικνύει κάτι γοητευτικά αχρείαστο, μιας και το αποδεικνύει κυρίως στους αναγνώστες του Φλωμπέρ (εάν κι όχι μόνο): πως η καλή λογοτεχνία είναι ένας τόπος τον οποίο μπορείς να… Continue reading
Το εξαιρετικό έργο της Turpeinen το οποίο αναδείχθηκε από την εντυπωσιακή μετάφραση της Αλυσσανδράκη προσφέρεται για μεγάλη συζήτηση, πολλές αναλύσεις· τα χωρισμένα μέρη του βιβλίου βοηθάνε σε αυτό. Το μαγευτικό εξώφυλλο ήταν που με έσπρωξε να το επιλέξω, θεωρώντας πως θα είναι κάποια συναρπαστική ιστορία ταξιδιών, μιας και η μικρή αναγνώστρια του Ιούλιου Βερν μέσα μου ακόμα υπάρχει και την ακούω, ακόμα κι εάν πίστευε πως ο Βερν ήταν Ρωμαίος.… Continue reading
Κανείς δεν σε προετοιμάζει για το φαινόμενο Καραπάνου, πρέπει να βαπτιστείς και καλύτερα να μη το λιβανίζεις το ζήτημα, απευθείας η Κασσάνδρα και ο Λύκος. Μετά από κάτι τέτοιο βέβαια, θεωρείς πως έχεις μπολιαστεί με αρκετά αντισώματα για να αντέξεις κάτι άλλο καραπανικό. Στον Υπνοβάτη μού κατέστη ξεκάθαρο, πως το πιο δηλητηριώδες στοιχείο της είναι η θλίψη που περιβάλει τα βιβλία της, θλίψη εξυπνάδας και ευαισθησίας. Μάλιστα διάβασα κείμενα και… Continue reading
Είναι αναπόφευκτο. Ο καλλιτέχνης κάποια στιγμή θα αποτυπώσει τα ζώα με τα οποία έχει ζήσει και πώς έμοιαζε ο χρόνος που πέρασαν μαζί. Ο Φλας της Γουλφ, τα γατόσκυλα της Κολέτ, ο Τουαίην και η γάτα του. Νταλί, Φρίντα Κάλο… Τα γραψίματα, οι ζωγραφικές και τα γλυπτά γίνονται σε έναν τόπο, που άπαξ κι έχεις ανοίξει την πόρτα του σε αυτά τα οικόσιτα, είσαι στο βασίλειό τους. Οι ώρες που… Continue reading
Ο Ρούλφο είπε πως η Κομάλα είναι ο πρωταγωνιστής. Η Κομάλα είναι το δοχείο που συγκρατεί τους νεκρούς που δεν έχουνε γραμμικό χρόνο και μέσα στον τόπο συνυπάρχουν όλες οι μνήμες, όλες οι εποχές. Η αρχέγονη αφορμή για το Πέδρο Πάραμο είναι η υπόσχεση του Χουάν Πρεσιάδο στην ετοιμοθάνατη μητέρα του πως θα ταξιδέψει στην Κομάλα και θα αναζητήσει τον Πέδρο Πάραμο, τον πατέρα του που τους εγκατέλειψε. Εκεί συστήνεται… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
